نوآوری‌های سیستم‌های تصویربرداری

به سالهای بین 1895 تا 2005 با توجه به پیشرفت‌های چشمگیری که در علم تشخیص و درمان توسط اشعه‌ی ایکس صورت گرفت، قرن رادیولوژی می‌گویند.

این مقاله از نکات برجسته و مهم این علم از ابتدا تا امروز به وسیله‌ی کالج رادیولوژی آمریکائی ACR جمع‌آوری شده است.

نوآوری‌های سیستم‌های تصویربرداری

سال 1895

در سال 1895، پروفسور و فیزیکدان آلمانی به نام ویلیام کنراد رونتگن، اشعه‌ی ایکس را در تاریخ هشتم نوامبر در آزمایشگاهش در ورزبورگ شناسایی کرد. در 28 دسامبر، رونتگن این کشف را در یک مقاله‌‌ی علمی عنوان کرد. این مقاله راجع به نوع جدیدی از اشعه بود که در مقیاس وسیعی گسترش یافته بود و به عبارتی خواص آن شناخته شده ولی خود اشعه ناشناس بود که به همین دلیل نام X را روی آن نهادند. تا سالهای سال در برخی از کشورها مانند آلمان و آذربایجان به این اشعه رونتگن می‌گفتند.

سال 1896

در 23 ژانویه‌ی 1896، رونتگن اولین سخنرانی خود را راجع به اشعه‌ی ایکس انجام داد. اکتشاف رونتگن در ارتباط با لوله‌های کروک، شور و هیجانی را در آزمایشگاه‌های فیزیک سراسر جهان ایجاد کرد. پژوهشگران در ارتباط با عملکرد اشعه‌ی ایکس و امکان طراحی تیوب‌های اشعه‌ی ایکس دست به تحقیقات گسترده‌ای زدند اما محتوا و اساس این اشعه تا سال 1913 میلادی همچنان بدون هیچگونه تغییری بر جای ماند.

در سال 1896 میلادی اولین دستگاه فلورسکوپی به وسیله‌ی دانشمند ایتالیایی انریکو سالویونی ساخته شد. در همین زمان مخترع امریکایی توماس ادوارد ادیسون روی اشعه‌ی ایکس و دستگاهی مشابه با فلورسکوپی کار می‌کرد.  این دستگاه از یک جعبه تشکیل شده بود که یک سمت آن چشم قرار می‌گرفت و در سمت دیگر آن یک صفحه‌ی فلورسنتی تعبیه شده بود. امروزه دستگاه‌های فلورسکوپی را بر اساس همان جعبه‌های قدیمی می‌سازند.

کاربرد اشعه ایکس در پزشکی

در ماه مارس رونتگن از یک مجروح تیر خورده یک عکس رادیولوژی تهیه کرد که همین عکس تحت عنوان مدرک و شاهد در دادگاه مونترال ارائه شد.  اشعه‌ی ایکس وجود گلوله را در بدن او به اثبات رساند در حالی که حتی در جراحی و معاینه به این موضوع پی نبرده بودند. دستگاه‌های اشعه‌ی ایکس در بیمارستان‌ها توسط افرادی که صلاحیت پزشکی داشتند یا نداشتند استفاده می‌شد. از اولین پزشکانی که اشعه‌ی ایکس را به صورت یک حرفه‌ی تخصصی به کار برد، ویلیام هنری فرانسیس از بوستون بود. او کاربرد اشعه‌‌ی ایکس را جهت تشخیص پزشکی تشریح کرد که این موضوع شامل استفاده از فلورسکوپی برای تحقیق در رگهای خونی بود. ولی اولین کاتتر را ورنر فورسمان به شخصه داخل ورید کرد و به قلب رساند که امروزه به این کار آنژیوگرافی گفته می‌شود. او کاردیولوژیست بود.

سال 1900

در سال 1900 دو دانشمند آلمانی به نامهای فردریخ گیسل و فردریخ ولخوف به اکتشاف جدیدی دست یافتند که امواج رادیولوژی برای پوست مضر هستند. پیرکوری یک تکه اورانیوم را ده ساعت روی پوست بازویش قرار داد که باعث سوختگی پوست او شد. آنتونی هنری بکل نیز یک تکه اورانیوم را در جیبش گذاشت که این کار هم موجب ایجاد سوختگی در شکم او شد. رادیولوژی شاخه ای از علم پزشکی است که اثبات کرد استفاده از اشعه‌ی ایکس به تبحر و علم کافی در فیزیک نیاز دارد.

نوآوریهای سیستم‌های تصویربرداری

سال 1901

سال 1901، با استفاده از اشعه‌ی ایکس تصویری از قفسه‌ی سینه تهیه کردند که در جهت تشخیص سل و سرطان کمک ارزنده‌ای به مردم کرد. ولی مشکل این بود که تابشهایی که در بالای قفسه‌ی سینه با 10 الی 20 راد انجام می‌شد، شدیداً مضر بودند.

سال 1903

و اما در سال 1903 اتفاق خوشحال کننده‌ای که رخ داد این بود که کوری و آنتونی هنری بکل به صورت مشترک جایزه‌ی نوبل را به دلیل تحقیق در رادیو اکتیویته کسب کردند.

کشف رادیوم

پروفسور نانسی نایت که مورخ و رئیس مرکز تاریخ رادیولوژی آمریکاست گفته است: کشف رادیوم مانند کشف اشعه‌ی ایکس باعث جلب توجه عموم مردم شد. تمام دانشمندان این موضوع را می‌دانستند که تشعشع اشعه‌ی ایکس و رادیوم مثل هم هستند ولی رادیوم یک نوع مولد اشعه‌ی طبیعی بود. در کل دنیا مردم بر این اعتقادند که رادیوم خصوصیات پزشکی ویژه‌ای دارد. از رادیوم جهت درمان یبوست، فشار خون پایین، بی‌خوابی عصبی و موارد دیگر استفاده می‌شد. این ماده در ترکیبات کرم‌های پوستی و خمیردندان‌ها موجود بود.

 سال 1923

اولین آنژیوگرافی مدرن را یک پزشک پرتغالی به نام‌ آنتونیو اگاز مونیتز انجام داد. او از سیستم گردش خون در مغز یک انسان زنده تصویربرداری کرد. وی آنژیوگرافی داخل رگ را گسترش داد.

مشاهده کیسه صفرا

مشاهده‌ی کیسه صفرا اولین بار توسط دکتر اوایز آمبروز گراهام و دکتر وار. اچ. کولاز در دانشگاه سنت لوییز ایالت واشنگتن صورت گرفت. این آقایان با کمک ماده‌ی حاجب و اشعه‌ی ایکس این کشف مهم را به انجام رساندند. یکی از تحقیقاتی که در این زمینه انجام شد به این صورت بود که پزشکان برای چهار ماه و نیم هر روز صبح ماده‌ی حاجب را به سگها تزریق می‌نمودند و بعد از ظهرها کیسه‌ صفرای سگها را با اشعه‌ی ایکس مطالعه می‌کردند و هیچ چیزی مشاهده نمی‌شد. تا اینکه یک روز به صورت اتفاقی یک تصویر از سگی تهیه شد که با تمام عکسها فرق داشت آنها تحقیقات لازم را انجام دادند و به این نتیجه رسیدند که آن سگ آن روز تغذیه نشده و ناشتا بوده است. بدین ترتیب به یک کشف جدید از نحوه‌ی عملکرد کیسه صفرا دست یافتند.

برخی خدمات مرکز رادیولوژی و سونوگرافی دکتر محمود برفه ای

با تشکر مدیریت سایت

درباره drbarfei

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

  • پانزده − هشت =